روش مهندسی، تدارک، ساخت (EPC)

روش EPC یک مدل قرارداد رایج در صنعت دارو برای اجرای پروژه است. اصطلاحات Turnkey، Lump Sum و Design-Built نیز برای این نوع مدل قرارداد استفاده می شود.

پيمانكار EPC به شركت يا مؤسسه اي اطلاق مي‌شود كه مسئوليت انجام خدمات طراحي تفصيلي، تهيه و تأمين كالا و تجهيزات، عمليات اجرايي، نصب و راه‌اندازي و مديريت انجام اين فعاليت ها را در يك پروژه بر عهده دارد. در اين روش كارفرما با يا بدون كمك مشاور، محدوده كار، استانداردهاي مورد نظر و طرح كلي را تحت عنوان‌‌‌ «خواسته هاي كارفرما» همراه با ديگر مدارك مناقصه تهيه و سپس با برگزاري مناقصه ادامه طراحي و ساخت را بر عهده پيمانكار كلي  EPC قرار مي دهد. با توجه به اينكه كليه مسئوليت‌ها در اين روش به عهده پيمانكار خواهد بود به اين شيوه روش دو عاملي نيز گفته مي شود. گاهی اوقات بخشی از طراحی (به ویژه طراحی مفهومی) از محدوده پیمانکار خارج می شود. بنابراین در این موارد بخشی از مسئولیت خارج از حیطه پیمانکار خواهد بود.

مزایا و معایب روش طراحی، تدارک، ساخت عبارتند از:

مزایا

• كارفرما تنها با يك واحد مسئول سروكار دارد.
• مشخص بودن هزينه های نهایی پروژه (در حد قابل قبول)
• روشن بودن مسئول كيفيت كار
• رفع بسياري از مشكلات و مسائل پروژه توسط پيمانكار و عدم درگير شدن كارفرما با مشكلات
• از نظر طراحي صرفه جويي در زمان اجراي پروژه انجام مي گيرد. ( همپوشاني طراحي و اجرا )

معایب

• كمرنگ شدن نقش كارفرما در زمان طراحي تفصيلي
• تقريبي بودن نسبي برآوردهاي هزينه ساخت در زمان برگزاري مناقصه و معولاً افزایش هزینه تمام شده پروژه با توجه به ضرایب افزایشی که پیمانکار هنگام ارائه پیشنهاد برای پوشش ریسک پروژه در نظر می گیرد.
• كاهش كنترل كارفرما روی پروژه از نظر کیفیت مواد و مصالح و سرعت اجرای پروژه
• نیمه تمام ماندن پروژه در صورت عدم تحمل ریسک پروژه توسط پیمانکار